MEDAL WDZIĘCZNOŚCI | uroczystość wręczenia odznaczeń ECS

termin | 11 grudnia, sobota, godz. 18.30–19.15
miejsce | ECS, wystawa stała, sala G (1 piętro)
wstęp | wolny
transmisja online | gdansk.pl, ecs.gda.pl oraz kanały FB i YouTube ECS

Pięcioro rosyjskich dysydentów zostanie uhonorowanych przez ECS Medalem Wdzięczności. Nie bez znaczenia pozostaje, że tym roku przypada stulecie urodzin Andrieja Sacharowa, dysydenta i obrońcy praw człowieka, laureata Pokojowej Nagrody Nobla, a Stowarzyszeniu Memoriał – najstarszej niezależnej organizacji zajmującej się w Rosji obroną praw człowieka i dokumentującą zbrodnie stalinowskie – grozi likwidacji przez państwowe władze.
 


 

LAUREACI | GRUDZIEŃ 2021

JELENA BONNER
ur. 15 lutego 1923, zm. 18 czerwca 2011
/ medal nadany pośmiertnie

Rosyjska lekarka, obrończyni praw człowieka i swobód obywatelskich w Związku Radzieckim i w Rosji, znana z odwagi i charakterystycznej bezceremonialnej szczerości. Jest jednym z symboli pokojowej walki o uniwersalne prawa człowieka, wzmocnienia pokoju na świecie i budowy dobrych relacji między narodami. Żona Andrieja Sacharowa.
Już w latach 40. XX wieku pomagała więźniom politycznym i ich rodzinom. Dwadzieścia lat później zaczęła działać na rzecz praw człowieka w ZSRR. Jej determinację wzmogła inwazja wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w sierpniu 1968 roku.
To ona odebrała w imieniu Andrieja Sacharowa Pokojową Nagrodę Nobla (1975).
Była jedną ze współzałożycieli Moskiewskiej Grupy Helsińskiej (1976). Wraz ze swoim mężem Andriejem Sacharowem otwarcie występowała przeciwko sowieckim represjom politycznym w kraju i wrogim stosunkom z zagranicą. Była izolowana, stała się celem prześladowań i cenzury. W 1984 roku została skazana za działalność antyradziecką i zesłana do zamkniętego miasta Gorki (obecnie Niżny Nowogród), gdzie na zesłaniu przebywał jej mąż. Do ostatniego momentu przed skazaniem była szykanowana i publicznie potępiana, podróżowała między Gorkim a Moskwą, przewożąc pisma Sacharowa. Pod koniec lat 80. współtworzyła niezależne organizacje obywatelskie w Rosji, w tym m.in. Stowarzyszenie Memoriał.
Po śmierci Sacharowa (14 grudnia 1989) założyła fundację i archiwum jego imienia w Moskwie. Trzy lata później przekazała Uniwersytetowi Brandeisa w USA dokumenty Sacharowa znajdujące się na Zachodzie (dziś dostępne na Uniwersytecie Harvarda).
Po upadku Związku Radzieckiego (1991) nadal walczyła o demokrację i prawa człowieka. W 1994 roku, oburzona ludobójstwem narodu czeczeńskiego, zrezygnowała z członkostwa w kremlowskiej Komisji Praw Człowieka. Otwarcie krytykowała władzę za powrót do autorytaryzmu pod rządami Władimira Putina. Głośno wyrażała też obawy o wzrost antysemityzmu w Europie.
Jej podpis otwierał listę 34 sygnatariuszy internetowego listu rosyjskiej opozycji do obywateli, zatytułowanego „Putin musi odejść" (10 marca 2010).


ANDRIEJ SACHAROW
ur. 21 maja 1921, zm. 14 grudnia 1989
/ medal nadany pośmiertnie

Rosyjski fizyk jądrowy, gorący orędownik praw człowieka, swobód obywatelskich i reform w Związku Radzieckim, a także zbliżenia z krajami niekomunistycznymi. Przez lata był jednym z najważniejszych symboli pokojowej walki o uniwersalne prawa człowieka i wzmocnienia pokoju na świecie.

Zawodowo zajmował się m.in. promieniowaniem kosmicznym. W połowie 1948 roku rozpoczął pracę w radzieckim programie jądrowym. Z czasem został jego szefem, stając się współtwórcą radzieckiej bomby wodorowej. Widząc skutki dokonywanych prób, odmówił dalszych badań. Sprzeciw tego wybitnego fizyka jądrowego, członka Akademii Nauk Związku Radzieckiego, wobec planów rozwoju broni nuklearnej i odmowa dalszych badań były aktem ogromnej odwagi.
W swoim przełomowym eseju „Rozmyślania o postępie, pokojowym współistnieniu i wolności intelektualnej” (1968) – wydanym zarówno w podziemiu (samizdat), jak i poza granicami ZSRR, m.in. przez Instytut Literacki w Paryżu – otwarcie krytykował represje wobec rosyjskich dysydentów, wzywał do redukcji zbrojeń nuklearnych oraz prognozował i popierał ostateczną integrację systemów komunistycznego i kapitalistycznego w formie demokratycznego socjalizmu.
Pomimo wyrzucenia z pracy i odebrana wszelkich tytułów niezmiennie działał na rzecz rozbrojenia, demokracji i poszanowania praw człowieka, nie wahając się nazywać ustroju ZSRR totalitarnym. Wraz z żoną Jeleną Bonner otwarcie występował przeciwko sowieckim represjom politycznym w kraju i wrogim stosunkom z zagranicą.
Za swoją działalność na rzecz praw człowieka otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla (1975).
Był izolowany, stał się celem oficjalnej cenzury i prześladowań. W grudniu 1979 roku potępił sowiecką inwazję na Afganistan i wezwał do bojkotu Igrzysk Olimpijskich w Moskwie. W styczniu 1980 roku rząd radziecki pozbawił go odznaczeń i zesłał do zamkniętego miasta Gorki (obecnie Niżny Nowogród).

/ medale w imieniu nieżyjących rodziców odbierze
PROF. TATIANA YANKELEVICH
Córka Jeleny Bonner, pasierbica Andrieja Sacharowa.
Urodziła się w Rosji. Tam też ukończyła Uniwersytet Moskiewski (1975). W 1977 roku wyemigrowała do USA.
Opuściła kraj z powodu bezpośrednich nacisków aparatu bezpieczeństwa na jej ojczyma Andrieja Sacharowa i najbliższą rodzinę. W USA pracowała jako pedagog, wykładała historię Związku Radzieckiego po II wojnie światowej i sowieckiego ruchu praw człowieka. W latach 80. i na początku lat 90. prowadziła wykłady i seminaria na temat sytuacji politycznej i praw człowieka w Rosji w ponad 30 szkołach wyższych i uniwersytetach w USA.
W tym czasie realizowała również intensywną kampanię na rzecz Andrieja Sacharowa i jego spraw w USA i Europie. Pomagała w prowadzeniu jego archiwów, przetłumaczyła znaczną część jego korespondencji, oświadczeń i innych materiałów, uczestniczyła w pracach redakcyjnych nad publikacją w języku angielskim i rosyjskim pism, oświadczeń i esejów Andrieja Sacharowa, jego „Wspomnień” (1990) oraz pism jej matki Eleny Bonner, w tym „Alone Together” oraz „Mothers and Daughters”.
Była asystentką dyrektora Archiwum Andrieja Sacharowa na Uniwersytecie Brandeisa (1993–2004). Następnie dyrektorem Sakharov Program on Human Rights w Davis Center for Russian and Eurasian Studies na Uniwersytecie Harvarda, gdzie obecnie znajduje się Archiwum Andrieja Sacharowa (2004–2009). Od 2009 roku jest związana z Centrum Davisa jako niezależny badacz. Obecnie zaangażowana jest w projekt archiwalny dotyczący jej matki, Jeleny Bonner.


ARSIENIJ ROGINSKI
ur. 30 marca 1946, zm. 18 grudnia 2017
/ medal nadany pośmiertnie

Rosyjski historyk, współzałożyciel i prezes międzynarodowego Stowarzyszenia Memoriał. To organizacja zajmująca się prowadzeniem badań historycznych oraz upowszechnianiem i popularyzacją wiedzy na temat ofiar represji w ZSRR, aktywna także w zakresie obrony swobód obywatelskich i praw człowieka w krajach byłego ZSRR. Warto odnotować, że w ramach Memoriału działa Komisja Polska, zajmująca się sowieckimi represjami wobec polskich obywateli.
Redagował i wydawał w drugim obiegu zbiory prac historycznych „Pamięć”, które od końca lat 70. były publikowane również za granicą (1975–1981). Ze względu na swoją aktywność, mającą na celu ukazanie prawdy o zbrodniach i ofiarach reżimu komunistycznego w ZSRR, był represjonowany.
W 1981 roku został skazany na cztery lata łagru na podstawie nieprawdziwych zarzutów, jakoby miał podrabiać dokumenty pozwalające na dostęp do materiałów z archiwów i bibliotek. Po wyjściu na wolność publikował m.in. w rosyjskich czasopismach emigracyjnych.
W 1992 roku został całkowicie zrehabilitowany.
Od 2012 roku członek Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej.
Angażował się w badania losów polskich ofiar sowieckich represji, za co dwukrotnie nadano mu polskie odznaczenie: Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej oraz Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

/ medal odbiera Jan Raczyński


SIERGIEJ KOWALOW
ur. 2 marca 1930, zm. 9 sierpnia 2021
/ medal nadany pośmiertnie

Rosyjski naukowiec, polityk, dysydent i więzień polityczny oraz działacz na rzecz praw człowieka. Współpracował z Andriejem Sacharowem. Był jednym z twórców Stowarzyszenia Memoriał i pełnił funkcje jego wiceprzewodniczącego.
W 1969 roku współtworzył pierwszą w ZSRR organizację stawiającą sobie za cel obronę praw człowieka, a w późniejszych latach kilka innych organizacji. Aktywnie publikował w wydawnictwach podziemnych.
W 1974 roku został skazany na siedem lat łagru i trzy lata zesłania na Kołymie. Po upadku Związku Radzieckiego Kowalow posłował do Dumy oraz pełnił funkcję członka Prezydium Rady Federacji i doradcy Borysa Jelcyna. Był federalnym pełnomocnikiem ds. praw człowieka i przewodniczącym komisji praw człowieka przy prezydencie. Z tej funkcji zrezygnował w 1996 roku. Sprzeciwiał się zaangażowaniu Rosji w wojnę w Czeczenii, a w 2014 roku apelował do społeczności międzynarodowej o powstrzymanie rosyjskiej ekspansji w Ukrainie.
Był pierwszym rosyjskim rzecznikiem praw człowieka. Należał do zdecydowanych zwolenników zasad demokratycznych. Zasłynął niezłomnością oraz bezkompromisową uczciwością.
Opowiadał się za zbliżeniem Rosji z Polską. Domagał się rzetelnego zbadania i ocenienia na drodze sądowej katyńskiej zbrodni. Za swoją działalność w zakresie obrony praw człowieka został wyróżniony Nagrodą Jana Nowaka-Jeziorańskiego (2008) i odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi RP (2009). Honorowy obywatel Krakowa, doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego i Człowiek Roku „Gazety Wyborczej” (2001).

/ medal odbiera Jan Raczyński


JAN RACZYŃSKI
ur. 6 grudnia 1958

Rosyjski matematyk, krajoznawca, działacz obywatelski oraz działacz na rzecz praw człowieka. Członek międzynarodowego Stowarzyszenia Memoriał od 1988 roku, a od 2018 roku przewodniczący zarządu. Stowarzyszenia Memoriał to organizacja zajmująca się prowadzeniem badań historycznych oraz upowszechnianiem i popularyzacją wiedzy na temat ofiar represji w ZSRR, aktywna także w zakresie obrony swobód obywatelskich i praw człowieka w krajach byłego ZSRR. Warto odnotować, że w ramach Memoriału działa Komisja Polska, zajmująca się sowieckimi represjami wobec polskich obywateli.
Odpowiadał za stworzenie elektronicznej bazy danych ofiar represji politycznych w ZSRR, która obejmuje ponad trzy miliony nazwisk ze wszystkich regionów Rosji, Białorusi, Kazachstanu, Kirgistanu, Uzbekistanu i niektórych regionów Ukrainy. Według Raczyńskiego dokładna liczba ofiar represji politycznych jest wciąż nieznana.
Brał udział w misjach praw człowieka w Górskim Karabachu, Osetii Północnej, Naddniestrzu oraz Czeczenii (1990–1995).
Angażował się również w badania losów polskich ofiar sowieckich represji, za co nadano mu polskie odznaczenie: Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.


/ gościem honorowym uroczystości wręczenia Medali Wdzięczności będzie
PROF. ROBERT VAN VOREN
ur. 7 lipca 1959
Holenderski działacz na rzecz praw człowieka, sowietolog i historyk. Jest profesorem studiów sowieckich i postsowieckich na Ilia State University w Tbilisi (Gruzja) oraz na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie (Litwa). Dyrektor naczelny międzynarodowej fundacji Human Rights in Mental Health-Federation Global Initiative on Psychiatry oraz dyrektor wykonawczy Andrei Sakharov Research Center for Democratic Development na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie (Litwa).
Od 1980 r. regularnie odwiedzał Związek Radziecki, w tym Ukrainę, zbierając informacje o represjach wobec dysydentów, a także przemycając na Zachód publikacje podziemne. W 1986 roku został dyrektorem generalnym Global Initiative on Psychiatry.
W latach 80. pracował w Fundacji Bukowskiego z siedzibą w Amsterdamie, a od 1989 roku był dyrektorem jej następcy – Second World War Center.
Powszechnie uznawany jest wkład Roberta van Vorena w reformę psychiatrii sądowej w państwach byłego Związku Radzieckiego. Publikował również wiele na temat Holokaustu na Litwie. W 2015 roku komentował kryzys ukraiński i rosyjską interwencję wojskową w syryjskiej wojnie domowej. Pisał o rozczarowaniu wynikami holenderskiego referendum w sprawie umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z Unią Europejską.
Honorowy Członek Brytyjskiego Królewskiego Kolegium Psychiatrów oraz Honorowy Członek Ukraińskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Pasowany na rycerza przez królową Holandii Beatrix za działalność na rzecz praw człowieka (2005). Od 11 lutego 2003 roku ma obywatelstwo litewskie i mieszka w Wilnie.
 

Medal Wdzięczności | laureaci 2021

Podczas uroczystości wręczenia Medali Wdzięczności 31 sierpnia 2021 w sali „Kultura pokojowych przemian” wystawy stałej ECS, wyróżnienia odebrały następujące osoby lub ich przedstawiciele:
 

prof. Rita Süssmuth
Niemiecka polityczka, przewodnicząca niemieckiego Bundestagu (1988–1998), w okresie transformacji Europy Środkowej i Wschodniej działająca na rzecz pojednania polsko-niemieckiego oraz rozwoju polskiej demokracji. Od 2005 roku jest prezeską Niemieckiego Instytutu Spraw Polskich i członkinią zarządu Niemiecko-Polskiej Fundacji na rzecz Nauki.
Od 1970 roku była zaangażowana w budowę relacji polsko-niemieckich. Aktywnie wspierała zmiany społeczne, polityczne i ekonomiczne w Polsce po 1989 roku. Jako minister ds. młodzieży, rodziny i zdrowia zainicjowała wymianę uczniów między Polską a Niemcami. Jej współpraca z rządem Tadeusza Mazowieckiego zaowocowała traktatem potwierdzającym ostateczny kształt granicy polsko-niemieckiej na Odrze i Nysie Łużyckiej (1990).

prof. Wolfgang Eichwede
Niemiecki historyk, od lat 60. XX wieku czynnie zaangażowany w relacje między Niemcami a krajami Europy Wschodniej.
Aktywnie wspierał wschodnich dysydentów, sprzeciwiających się komunistycznemu reżimowi politycznemu. W 1982 roku założył na Uniwersytecie w Bremie Centrum Badań nad Europą Wschodnią, które działało na rzecz niezależności kulturalnej, intelektualnej oraz społecznej mieszkańców państw komunistycznych. W centrum znajduje się największy zbiór wydawnictw podziemnych państw bloku wschodniego – ponad 100 tys. dokumentów. Od upadku rządów komunistycznych Centrum Badań nad Europą Wschodnią bada społeczeństwa oraz kultury byłego bloku wschodniego oraz analizuje przemiany i rozwój w państwach powstałych po upadku Związku Radzieckiego.

Martin Pollack
Austriacki pisarz, slawista, historyk, dziennikarz i tłumacz literatury polskiej. Ze względu na swoje zaangażowanie i wybitną znajomość polskiej kultury stał się łącznikiem między polskim a niemieckojęzycznym społeczeństwem.
W latach 70. i 80. XX wieku jako publicysta i dziennikarz propagował idee polskich myślicieli i intelektualistów antykomunistycznych. Od 1977 roku był korespondentem tygodnika „Der Spiegel” w Europie Środkowej. Nagłaśniał w państwach niemieckojęzycznych działalność polskiej opozycji antykomunistycznej. Za działalność dziennikarską i wsparcie opozycji otrzymał zakaz wjazdu na teren PRL (1980–1988). Tłumaczył też polską literaturę na język niemiecki, propagując polską kulturę za granicą.

prof. Melanie Tatur
Niemiecka politolożka na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem, specjalizująca się w studiach nad Europą Wschodnią. Autorka badań i publikacji dotyczących fenomenu ruchu Solidarność oraz transformacji ustrojowej i dalszego rozwoju byłych państw komunistycznych.
Skutkiem jej zainteresowań badawczych było roczne stypendium naukowe w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN w Warszawie (1978–1979). W latach 80. współpracowała z Centrum Badań nad Europą Wschodnią, analizując rozwój ruchu Solidarność. Powstała m.in. publikacja zatytułowana „Solidarność jako ruch modernizacyjny”.
Po 1989 roku obszarem jej zainteresowań badawczych były m.in. proces transformacji państw postsocjalistycznych i przebieg zmian, takich jak: decentralizacja, odmienna organizacja pracy i gospodarki oraz wpływ związków zawodowych na kształtowanie rzeczywistości społecznej i politycznej. Czynnie zaangażowała się w integrację europejską i była zdecydowanym zwolennikiem rozszerzenia wspólnoty politycznej i gospodarczej o nowo powstałe państwa postsocjalistyczne.

Richard Adams
Amerykański twórca filmów dokumentalnych, autor wielu dzieł opisujących historię ruchu Solidarność. Biegle posługuje się językiem polskim.
Autor filmu „Citizens: an American Film Portrait of Polish Solidarity”, wykorzystującego wywiady z członkami Solidarności przebywającymi na emigracji i materiały dokumentalne, uznawanego za jeden z najlepszych dokumentów o Solidarności. Premiera filmu odbyła się w Nowym Jorku w 1986 roku. Rok później pokazywany był w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, na dwóch festiwalach filmowych i w wielu stacjach telewizji publicznej w Stanach Zjednoczonych. Funkcjonuje w obiegu do dziś, pokazywany jest z okazji rocznic sierpniowych, a także na zajęciach uniwersyteckich w Stanach Zjednoczonych.

Shana Penn
Amerykańska pisarka książek historycznych z zakresu studiów slawistycznych, a zwłaszcza z polonistyki i gender studies. Wykładowczyni akademicka, dyrektorka wykonawcza Table Foundation for Jewish Life and Culture w Stanach Zjednoczonych.
W swojej książce „Podziemie kobiet” (wyd. pol. 2003) porusza problematykę statusu kobiet Solidarności. Rekonstruując działalność opozycją kobiet, relacjonuje przykłady dyskryminacji i marginalizacji. Zbierając materiały do książki, Penn rozmawiała z wieloma działaczkami opozycyjnymi.
Współzałożycielka Network of East-West Women, organizacji założonej w 1991 roku, zrzeszającej aktywistki działające w Europie Środkowej i Wschodniej oraz krajach byłego Związku Radzieckiego i Stanach Zjednoczonych. Publikuje m.in. w „Journal of Women’s History”, „Ms. Magazine”, „San Francisco Chronicle”, „The Forward”, „Women’s Review of Books” i „Gazecie Wyborczej”.

Carl Gershman
Od 1984 roku pełni funkcję prezydenta National Endowment for Democracy, fundacji non profit, której celem jest wzmacnianie instytucji demokratycznych na całym świecie. NED wspiera finansowo prodemokratyczne projekty, corocznie przekazując na te cele ponad 1600 grantów. Promowanie przez niego idei demokracji niejednokrotnie napotyka sprzeciw ze strony dyktatorów i autokratów z całego świata.
Pełnił funkcję przedstawiciela USA do Komitetu Praw Człowieka ONZ podczas pierwszej kadencji Ronalda Reagana. Po obaleniu komunizmu w Polsce nowy rząd przyznał mu Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Bernard Guetta
Francuski dziennikarz i publicysta, redaktor dziennika „Le Monde”, dla którego relacjonował polityczne i gospodarcze przemiany w Polsce oraz innych krajach Układu Warszawskiego.
Pełniąc rolę korespondenta na Europę Środkową i Wschodnią, opisywał takie wydarzenia, jak: strajki w Sierpniu ’80, I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” oraz wprowadzenie stanu wojennego. Za swoje poświęcenie i wierne relacje działań polskiej opozycji w 1981 roku otrzymał prestiżową nagrodę dziennikarską Prix Albert-Londres.
Jest także autorem książki pt. „Polska” i aktywnym komentatorem wydarzeń politycznych w tej części Europy.

Javier Pérez de Cuéllar Guerra (1920–2020)
Peruwiański polityk i dyplomata. Pełnił funkcję sekretarza ambasady w placówkach we Francji, Wielkiej Brytanii, Boliwii i Brazylii. Od 1961 roku ambasador w Szwajcarii, ZSRR, Polsce i Wenezueli. Był przedstawicielem Peru w ONZ (1971–1975).
Jako sekretarz generalny ONZ (1982–1991) wspierał proces demokratyzacji oraz przestrzegania podstawowych praw i wolności człowieka, dwukrotnie odwiedził Polskę w latach 1984 i 1989, otwarcie krytykował nadużycia władzy i podkreślał znaczenie podstawowych wolności politycznych i społecznych, jak i prawa do niezależnych związków zawodowych. W swych działaniach dyplomatycznych upominał się o młodych opozycjonistów aresztowanych przez reżim komunistyczny, w tym m.in. Jacka Kuronia, Adama Michnika, Jana Lityńskiego, Zbigniewa Romaszewskiego czy Henryka Wujca. W 1991 roku spotkał się z ówczesnym prezydentem Lechem Wałęsą w Nowym Jorku, gdy na arenie międzynarodowej witano demokratyczną i wolną Polskę.
Dzięki jego staraniom doszło do zawieszenia broni w wojnie iracko-irańskiej (1988) i pokojowego uzyskania niepodległości przez Namibię (1990). Premier Peru (2000–2001).

Łew Zacharczyszyn
Ukraiński działacz społeczny i polityczny, działacz harcerski, przedsiębiorca, urzędnik administracji państwowej i konsularnej. Od 1987 roku był aktywnym uczestnikiem, a następnie przewodniczącym Towarzystwa Lwa – pierwszej niezależnej organizacji społeczno-kulturalnej Ukrainy, która stała na czele odrodzenia narodowego Ukrainy, otwarcie inspirując się historią polskiej Solidarności. W działalności wzorował się na postaci Jacka Kuronia. Na początku lat 90. był radnym lwowskiego sejmiku obwodowego.
Przez lata działał na rzecz demokratyzacji Ukrainy w duchu dialogu polsko-ukraińskiego, propagując solidarność jako podstawę europejskiego porządku. Od 1989 roku działacz Narodowej Organizacji Harcerskiej Ukrainy „Płast”, później stanął czele jej struktur regionalnych (1999–2003). Był członkiem Rady Politycznej partii Pora. Pracował także jako zastępca dyrektora Departamentu Współpracy Międzynarodowej i Turystyki Lwowskiej Administracji Obwodowej (2009–2015).
Jako konsul generalny Ukrainy w Gdańsku (2016–2021) działał na rzecz porozumienia między narodami, budując relacje polsko-ukraińskie na dialogu, nierzadko odwołując się do ideałów Solidarności, jak wówczas gdy wspierał działania na rzecz uwolnienia Olega Sencowa, ukraińskiego reżysera niesłusznie osadzonego przez rosyjskie władze w kolonii karnej. Zainicjował m.in. Tydzień Ukraiński w Gdańsku, promujący kulturę ukraińską i integrujący społeczności.

prof. Georges Mink
Francuski socjolog polskiego pochodzenia. Ekspert w dziedzinie badań nad Europą Wschodnią. Jeden z bardziej znanych na świecie badaczy i popularyzatorów historii demokratycznej opozycji w Polsce.
Kierownik Katedry Cywilizacji Europejskiej w Kolegium Europejskim w Natolinie, założonej przez Parlament Europejski na cześć Bronisława Geremka. Wykładowca Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu. Oprócz działalności dydaktycznej kierował kilkoma ośrodkami badawczymi, w tym Obserwatorium Socjologicznym ZSRR i Europy Wschodniej, Centrum Badań nad Społeczeństwami Postkomunistycznymi. Jego badania koncentrują się na przemianach ustrojowych i przekształceniach elit komunistycznych w Europie Środkowej i Wschodniej.
Od 2015 roku jest przewodniczącym Międzynarodowej Rady Studiów nad Europą Środkową i Wschodnią oraz członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu.